Шарла Рекордс е независна музичка издавачка куќа формирана во Скопје во октомври 2013 година. Идејата беше да се изгради една издавачка платформа, контекст, приказна која чекорејќи по својот замислен пат, ќе собира автентична музика на домашни артисти и бендови, промовирајќи ги овде, но и пошироко во регионот. Ова поднебје ретко раѓа врвни фудбалери или нуклеарни научници, но музички дарувани луѓе има во изобилие. Отсекогаш имало. Искрениот пристап, љубовта кон музиката и взаемната доверба изградија цврста внатрешна структура на ниво на една слободна музичка заедница. Креација-комуникација-заедништво. Надвор од пазарната логика, бројот на лајкови и прегледи, водени исклучиво од личните потреби за автентично музичко изразување, Шарла опстанува и одржува сосем пристоен континуитет на работа веќе 13 години. Трпеливо, и со многу љубов и внимание составуван, овој музички мозаик дојде до 121 издание, прераснувајќи во широко препознаен и респектиран регионален музички издавач.
Овде ќе бидат претставени некои објави, како и лични искуства произлезени од оваа убава музичка приказна… Sharla Records

Александар Пејовски – Метаградот на Серава LP [Sharla LP/DR121]



Александар Пејовски e добро познато музичко име, карактерен лик и човек со дух на уметник од старата школа, модели што веќе не се произведуваат. Неговото дело покрај завидниот опус, е и изјава на вистинска независност и бескомпромисност јасно поставени контра академскиот авторитет и елитизам во третманот на класичната музика и културата воопшто. Исклучителен музички талент, ерудит и некој што сака да игра со отворени карти. Скопје е неговата зона, негов е сталкер и истражувач кој во тоа поле на фантазија и болка наоѓа вредни точки на инспирација и толкување. Нивното поврзување ќе ја состави и мапата на новиот албум – Метаградот на Серава.

Се работи за единаесеттото издание за овој исклучително талентиран и продуктивен композитор на современа (класична) музика. Пејовски е инаку познат по својот современ авторски став отпорен на жанровски и стилски ограничувања и предрасуди. Дека музиката треба да ја живее својата слобода надвор од историските мапи и епохи во кои настанува, а во кои не смее да остане заробена. Притоа, времето и просторот се само алатки за игра, податливи за создавање нови светови, одново мапирани, и вон линеарниот тек на историјата. Така, во овој негов музички мозаик се претопуваат звуци и теми од разни времиња, ослободени од нивното ,,лежиште” и осовременети во еден возбудлив метафизички колаж. Всушност, во фелиниевски манир, тој го поставува Скопје во центарот на еден имагинарен наратив во кој неговите историски топоними и културни архетипи се реинтерпретирани преку игра со меморијата и време-просторот.
Албумот може да се преслуша и слободно симне овде.

[музика]
Познато е дека југословенскиот музички нов бран културно и естетски формираше цела една генерација млади луѓе во раните 80ти години. Беше тоа музика – и со крила и со шпиц, за танцување или за брзо растење, романтична и бунтовна, мит и реалност во исто време и еднаков сооднос. Под нејзиното небо никнаа еден куп сјајни луѓе и љубови, песни, книги, идеи, храброст и младешка одважност… заедништво што неколку децении подоцна останаa репер за ангажирана и слободна популарна музичка култура. За ова се напишани безброј книги, снимени документарни филмови, приказни и преданија, фотографии и сеќавања што и ден денес кружат по медиумите како мементо на една прекрасно измислена, а сепак вистинита, не само музичка приказна. Речиси е митологизирано тоа време, иако се работи за Југославија после смртта на Тито, време на политичка и економска неизвесност и рестрикции, ограничена слобода на изразување од разните служби, во ек на студената војна и можниот нуклеарен конфликт меѓу западот и истокот. Сепак, убавината се раѓа на најнеочекуваните места и често обратно од ,,околностите на среќа”, нели? А, музичка убавина на тони, и во бранови. Тоа е бранот на силното влијание на британскиот панк и пост-панк на овие простори што ќе поттикне музичка револуција на ниво на светски признат уметнички израз и квалитет. Шарло Акробата, Идоли, Азра, Електрични оргазам, Хаустор, Лачни Франц, ЕКВ, Прљаво Казалиште, Дисциплина кичме, како и нашите Бастион, Бадмингтонс, Сарацени, Падот на Византија… редот нема крај. Сите овие имиња станаа симбол не само на една носталгија по ,,подоброто минато”, туку и мера за музичка слобода и креативност.
Ок. До тука постои генерациски консензус. Но, кога се зборува за најдобриот албум на тоа време, се појавуваат извесни пукнатини и гласни дисонанци. И покрај личните афинитети кон раната фаза на Шарло Акробата и Идоли, мојот глас за најдобриот албум на југословенскиот нов бран е за истоименото деби издание на Катарина II од 1984 година.

Прво, сакам албуми направени од различен материјал, вештината да притоа составиш целина е особено ретка, и прашање е на авторска храброст. Ако албумот го симулира животот, тогаш тој треба да е контрадикторен и слоевит и кон внатре и кон надвор. Звукот овде е енергичен, доста остар и сиров, но во исто време исклучително пријатен и топол. Албумот има непредвидлив тек, во постојани стилски претопи, песните се со стабилна структура, но со изразит внатрешен немир преку кој често бегаат во импровизации. Иако во основа се работи за пост-панк плоча, јасни се реге/даб и прог-рок/џез влијанијата, како и луцидните електронски излети кои сосем суптилно се вклопени во целината како атмосфера, но и преку беспрекорните сајзерски делници на Маги. Ставот е храбар и модерен, дури и за денешни услови. Текстовите отсекогаш биле силно форте на овој бенд, како овде, така и во понатамошните негови верзии.
Дали оваа плоча е музичкиот тестамент на цела една генерација? Веројатно, не. Емоционално и поетски М.М ќе ја достигне својата катарза нешто подоцна кога ќе стекне статус на полубожество меѓу југословенската младина. Но, овој албум ќе остане да живее како вечен музички симбол на една брзо согорена младост во храбар и интелигентен налет да ја промени реалноста. Да се изрази во комплексна политичка стварност како можеби последен вистински вреден уметнички чин пред крвавиот распад на Југославија. Нивниот крај е епитом за една неверојатно романтична приказна што ќе заврши како трагедија донесена од античките дамари. Баш така и ќе остане да живее, со љубов и низ водите на времето, долго и болно.
Слушни го целиот албум овде.

[радио]
Во првата половина на 90ти се појави еден мал, чудесен инди лејбл од нигде никаде, се викаше Too Pure Records. Го откри Мирко, па му среди на еден заеднички другар, мој комшија, да биде дилер на нивните изданија овде. Мераци. Сѐ беше магично околу ова. Музиката, бендовите, визуелниот момент, сѐ беше така диво и зачудно, како измислена планета, како популарната музичка култура да влегла во некој портал. Деведесеттите во првата половина беа феноменални, од секоја дупка, секој ден излегуваше нешто ново, неочекувано и многу возбудливо. Музичка револуција, не е претерано да се каже. Во целото тоа глобално лудило, Too Pure беше една добро чувана тајна што во скопските музички кругови најде свои следбеници, пред сѐ поради Стотројка. За тоа можеби највеќе придонесе нивната промо компилација Pop (Do we not like that?), паметно составено издание што често одеше како подарок за некој купен албум од овој лејбл. И денес со радост ја пуштам, и тоа не поради некаква носталгија, уште функционира како свежа музика, и тоа како.
Од Too Pure – бендовите што подоцна ќе направат големи ствари се Stereolab и PJ Harvey, потоа Seefeel, Laika, Mouse on Mars, како и Pram и Moonshake. Подоцна, во 2000ти, станаа просечен инди лејбл, промовирајќи бендови како Hefner, Electrelane и McClusky, за некаде во 2008 година да згаснат.
Овде ќе чуеме една ствар од бенд што не беше во првите борбени редови, можеби дека траеја кратко (1990-94), но време за кое снимија два албума(Lido и Imaginary Friend). Indie noise wall of sound звукот беше тазе голема ствар, а My Bloody Valentine беа музичките богови што шетаа на земјата како најголеми иноватори уште од времето на Pink Floyd. Но, линијата на Th’ Faith Healers повеќе влечеше накај Can и краутрок звукот што многу подоцна ќе доживее вистински ,,ривајвл”. После долго време оваа ствар повторно ја чув неодамна на едно америчко инди радио и имав – blast from the past. И денес стои цврсто на свои нозе, можеби и повеќе од годината 1992 кога излезе на албумот Lido. Она, кога водата ќе дојде накај брегот, а тој во една забит, терен, со години див и тешко притапен. Музиката е чудо, зар не?
Проверете овде колку.

[музика]
Пост-панкот дефинитивно не е повеќе само сезонски ,,ривајвл” звук, моден музички тренд или хир на безидејната музичка индустријата. Прво, тој ,,ривајвл” трае веќе предолго, и второ, добива свои современи варијации преку кои се трансформира и развива како нова музика. Поточно е дека низ годините прерасна во современ стилски образец за негови нови креативни интерпретации што адекватно го комуницираат времето. А и неспорно, ја интригира младата публика. Дури може да се каже дека е еден од ретките стилски репрезенти на рокенролот од 20 век што денес ја афирмираат таа музичка (суб)култура.
Ехото на неговиот обемен опус е сѐ уште силно – се работи за музички стил со многу варијации, карактеристичен мистик, концептуалност, лудило, но и социјален ,,стејтмент” наследен од панкот. Гитари што режат или свират отсечно, разиграни бас линии што неретко ја водат песната, моќен ритам, откачени синтови, неочекувани пресврти, искршена музичка структура на граница на импровизација, цврст, набиен звук, тоа се само неколку карактеристики или појавни форми на пост-панк музиката. Неговите протагонисти неретко ,,уметничарат”, знаат и да се фолираат, но и да испорачуваат сирова, неконтролирана енергија и текстови со јасен социјален ангажман, иако во класното британско друштво пост-панкот генерално е познат како музика на децата на средната класа. Нахранети, добро облечени, воспитани и образувани лепотани што го возбудуваат светот со своите уметнички претензии да го стилизираат панк звукот кој е премногу сиров и едноставен за нив. Конечно, панкот е изнедрен како музички гласник на работничката класа и нејзината безнадежност во големите градови на тачеровата Британија.

Еве неколку албумски препораки:

Wire – Chairs Missing
Gang of Four – Entertainment!
Magazine – Real Life
Joy Division – Unknown Pleasures
The Sound – Jeopardy
New Order – Power, Corruption and Lies
The Fall – (сите)
Public Image Ltd. – Metal Box
Devo – Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!
Television – Marquee Moon
Talking Heads – Remain In Light
Minuteman – Double Nickels on the Dime

Картер, Деко и Бут. Да постоеше свето тројство на панкот, така ќе се викаше. Нема појаки у Скопје. Sex Pistols, па тие – Badmingtons. Или обратно, после неколку пива така би кажал и пред судија. Изглед, став, музичко држење, енергија, дух, идеали… имаа све. Како никој. Ги знам лично, и тоа само ми се потврди. Лично ги познава и пола Скопје, што потврдува колку се – панк. Ако тоа не е доволно, еве уште еден јак доказ – песна за која сум убеден дека е најдоброто парче музика излезено од тука. Дури мислам дека е музички врв на некогашниот југословенски нов бран, (иако можеби технички не припаѓаат таму). И не ми треба пиво за да го кажам ова. Сите обични луѓе, за вас прекрасни луѓе – овде.

[радио]
Има една песна што уште како мал ми го украде срцето, и не само тоа – ми подотвори врата да ѕирнам во волшебниот свет на музиката. Од тогаш не само што влегов низ таа врата, туку таму си најдов пристојно прибежиште од ,,реалниот свет”. И колку повеќе научив да ја ,,разбирам” музиката, толку повеќе знам дека ова парче е допрено од некоја повисока форма на постоење, исто како и бендот. За кого?! Зa никого, дами и господа…

Чуј овде >>

[радио]
Оваа ствар не ми дава мир многу долго време. Ќе влезе во глава и не пушта, тогаш мора да ја пуштам за да излезе. Притоа, уживање. Како да е направена во некое мое време замислено, да не речам, како да сум учествувал во неа. Сум бил среќен, многу среќен, во совршена хармонија со светот, луѓето, времето, добра екипа, совршен mood, вибрации, звуци на место, зборови што сами идат…милина. Ова е еден феноменален бенд, нивниот најголем проблем е што живееле во ерата на Битлси. Или, не?

Чуј овде >>

[радио]
Lydia Lunch е синоним за женска авторска храброст и интегритет. Музичка сила и инвентивност што не престанува да брца во око, да се трие од секоја можна граѓанска пристојност, притоа правејќи да ѝ биде незгодно. Таа е автентично кул и луда, секси и одбивна, панк вештерка што оперира надвор од добро познатите зони на разбирање на светот. Имав прилика да ја гледам во МКЦ, и тоа во друштво со нејзиниот скопски дечко – Влатче Диво. Беше настан во настан.
Една ствар од нејзиниот албум Smoke in The Shadows од 2014 е ментал. На рипит, овде.

БАЛАДА ЗА ИНТРОВЕРТОТ СО ПЕДОМЕТАР

Осамен и уморен
Трагам очајно
По својте 10.000 чекори
Единствен разлог да
Продолжам да живеам
И нема начин да ме промениш
Сѐ што можеш е да ме
Избегнеш

(непознат автор)

[радио]
Да можев да бирам да се родам со нечиј изворен музички талент, допрен од горе, сигурно ќе го изберев Nick Drake. Неговата музичка генијалност е недопирлива, можеби и за најголемите имиња на рокенролот. Спојот на композиторска имагинација и техника на свирење, целиот тој негов flow, да биде ужасно комплицирано, а да звучи едноставно и изворно, со тој дар можеш само да се родиш. Дојде од друга димензија, ни остави три албуми, ремек дела, поучни средства за секој амбициозен композитор или гитарист, и си замина млад. Премлад. Тешката депресија, младоста и уметничкиот гениј во него составија смртоносен коктел, така познат рецепт за брзо заминување од овој заебан свет. Стана негов ангел, исто како Jeff Buckley, да речеме. Изјавата на господинот од погоре кажува многу повеќе од било чиј ламент или зборови на слава за овој млад, волшебен маестрo. Еве малку од неговата магија…овде.

[музика]
Сецко и Оки се можеби најконзистентните музички ортаци во Скопје. Околу 40 години се заедно на сцена, а тоа се многу албуми и концерти. Едниот е оган, другиот вода, кога едниот ,,рока”, другиот ,,везе” со гитарата, панкер и фантазер во најдобрата можна комбинација. Овој музички дуализам од западната страна на Скопје (подоцна и од источната) ни ги донесе некои од најдобрите ствари снимени овде. Стилизиран рок звук, често прогресивен во својот израз, храбар и автентичен, гитари во перфектен баланс на риф и линија, ритам и текстура, страст и фантазија, имаа све. Имав и јас, среќа да ги запознаам, да се дружиме во многу пијани вечери во Ново Лисиче каде ги снимавме гитарите за мојот прв албум (From Subway to My Way). Нивниот удел направи значајна разлика во квалитетот на тој материјал.
Помина многу време кога ги сретнав во една топла летна вечер во Ла Кања наоружани со стари аналогци, замотани во кабли и со прилично побелени глави како импровизираат некоја откачена краут електроника. Ми рекоа дека сега се викаат Карла Левински. Тоа е тоа. Скопје никогаш нема да умре, си реков. Во наредните две години снимија два албума под ова интригантно име, како панк бенд. За Шарла. Овде.